கவிஞர் நர்சிம் எழுதிய “காழ்’ என்னும் கவிதைத்தொகுப்பு நூலில் அடங்கிய கவிதைகள் தனிநபரின் உளவியல் அனுபவங்களையும் சமூகத்தின் கூட்டுணர்வையும் ஒரே நேரத்தில் பேசும் படைப்புகளாகத் தோன்றுகின்றன.
மொழி மிக எளிமையானதாக இருந்தாலும், அதன் ஆழம் வாசகனை மெதுவாக உள்ளே இழுத்துச் செல்கிறது. அலங்காரச் சொற்களை விட உணர்ச்சியின் நேர்மை இங்கு முதன்மை பெறுகிறது. பல கவிதைகளில் தனிமை, நினைவு, இழப்பு, எதிர்பார்ப்பு போன்ற நிலைகள் மெல்லிய சாயல்களாக வெளிப்படுகின்றன.
கவிஞர் நேரடியாகச் சொல்லாமல், இடைவெளிகளின் மூலம் அர்த்தத்தை உருவாக்குகிறார். அந்த இடைவெளிகளே வாசகனுக்கான பங்கைக் கூட்டுகின்றன.
இயற்கைச் சித்திரங்கள் பல இடங்களில் உவமையாக அல்ல, அனுபவமாகவே வருகின்றன. மழை, காற்று, இருள், ஒளி போன்றவை மனித மனநிலைகளின் பிரதிபலிப்பாக செயல்படுகின்றன.
காலம் இக்கவிதைகளில் ஒரு மௌனப் பாத்திரமாகச் சுழல்கிறது.
நேற்று–இன்று–நாளை என்ற பிரிவுகள் கரைந்து, தொடர்ச்சியான ஓட்டமாக மாறுகின்றன. சில கவிதைகள் கேள்விகளாக முடிவடைகின்றன; பதில்களை வாசகன் தேட வேண்டியுள்ளது. அது கவிதையின் உயிரோட்டத்தை நீட்டிக்கிறது.
சமூக விமர்சனம் வெளிப்படையாகக் குரல் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் அன்றாடச் சின்னங்களின் வழியாக அது நுண்ணிய முறையில் சொல்லப்படுகிறது.
வாழ்க்கையின் சோர்வு, இயலாமை, அதே நேரத்தில் மங்காத நம்பிக்கை ஆகியவை இணைந்தே பயணிக்கின்றன. நம்பிக்கை இங்கு முழங்கவில்லை; மெல்லத் துளிர்க்கிறது. அதுவே இந்தக் கவிதைகளின் பலமாக அமைகிறது.
வாக்கிய அமைப்புகள் சுருக்கமாக இருப்பதால், ஒவ்வொரு வரியும் தனித்தனி எடையைக் கொள்கிறது. மௌனம் கூட ஒரு சொல்லாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அந்த மௌனம் பல சமயங்களில் சொற்களைவிட அதிகம் பேசுகிறது.
படிமங்கள் காட்சிப்படையாக இல்லாமல், மனக்காட்சியாக உருவாகின்றன. இதனால் வாசிப்பு ஒரு உள்நோக்குப் பயணமாக மாறுகிறது. சில இடங்களில் மீளச்சொல்லல் காணப்படுகிறது. அது அலுப்பை உருவாக்காமல், ஒரு தாளத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த தாளம் கவிதைகளை இசைபோல் வாசிக்கச் செய்கிறது.
கவிஞரின் “நான்” தனிப்பட்டதாக இருந்தாலும், அது பொதுவான அனுபவமாக மாறுகிறது. அதுவே நல்ல கவிதையின் அடையாளம். பெண்ணியம், மனித உறவுகள், அதிகாரம் போன்ற கருக்கள் நேரடியாகப் பெயரிடப்படவில்லை. ஆனால் அவற்றின் நிழல்கள் தெளிவாக உணரப்படுகின்றன.
உரையாடல் போல் தோன்றும் சில வரிகள், உள்ளார்ந்த மோதல்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. கவிதைகள் முடிந்த பின்னும் அதன் ஒலி மனதில் தொடர்கிறது. அந்தத் தொடர்ச்சி வாசகனை மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறது.
மொழியில் எந்த ஆடம்பரமும் இல்லை. ஆனால் அதே நேரத்தில் மொழி வறண்டதாகவும் இல்லை. அது அனுபவத்தால் ஈரமான மொழி.
இந்தக் கவிதைகள் விரைவாக வாசித்து மறக்கக் கூடியவை அல்ல. மெதுவாக வாசிக்க வேண்டியவை.
ஒவ்வொரு வாசிப்பிலும் புதிய அர்த்தம் திறக்கும் தன்மை கொண்டவை. இதுவே இத்தொகுப்பின் முக்கியமான இலக்கியப் பெறுமதி.
கவிஞர் நர்சிமின் கவிதைகள் பெரும்பாலும் இயற்கைக்கும் மனித மனதிற்கும் இடையிலான மெல்லிய உறவை மையமாகக் கொண்டவை. இவரது கவிப்புலமையின் சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு காட்சியை (உதாரணமாக: பாறை இடுக்கில் விழும் பூ, அல்லது ஒரு நிழல்) தத்துவார்த்தமான ஒரு தளத்திற்கு நகர்த்திச் செல்வதுதான்.
இவரது கவிதைகளில் மௌனம், இருள், ஒளி, மற்றும் தனிமை ஆகிய கூறுகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒரு கருப்பொருளாக வருகின்றன. சொற்களை வீணாக்காமல், மிகச் சுருக்கமான வரிகளில் ஆழமான உணர்வுகளைக் கடத்தும் ‘மினிமலிச’ பாணி இவருடையது.
பிடித்த வரிகளில் சில…
”ஒரு சொல்லுக்கும் இன்னொரு சொல்லுக்கும் இடையில் நில்லாது சுழலும் நினைவைப் போல”
இந்த வரிகள் மனித மனதின் நிலையற்ற தன்மையையும், நினைவுகளின் ஓட்டத்தையும் மிக அழகாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. சொல்லப்படாத மௌனங்களுக்கு இடையில் ஒரு நினைவு எப்படியெல்லாம் அலைபாய்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.
”சுழன்று மேலேறும் புகை பிரிவெனில்
காற்று படப்பட கனன்று எரியும்
கங்கின் செஞ்சூடு உன் நினைவு”
இந்தக் கவிதை ‘பிரிவு’ என்பதை ஒரு கங்கு நெருப்பாக உருவகப்படுத்துகிறது. காற்று (காலம் அல்லது சூழல்) படப்பட அந்த நினைவு அணையாமல் இன்னும் பிரகாசமாக எரிவதைக் கூறுவது நர்சிமின் மொழியாற்றலுக்குச் சான்று.
”மழை பறித்த மண் குழியை
காயவைக்கும் காலத்தின் வெயில் ஆட்டம் அது”
மௌனத்தை ஒரு திடீர் நிகழ்வாகக் கருதாமல், அது காலப்போக்கில் உருவாவதை மண் குழி மற்றும் வெயிலைக் கொண்டு விளக்கும் விதம் அற்புதம்.
”இங்குமங்குமாய் அலைகிறது
நகர்ந்து தேய்கிறது…
தன்பானை நீங்குவதில்லை ஒற்றை நிலா”
நிலவை ஒரு தனிமைக்கான அல்லது மாறாத ஒன்றிற்கான குறியீடாகப் பயன்படுத்துவதில் நர்சிம் வெற்றி பெறுகிறார்.
நர்சிமின் கவிதைகள் வாசிப்பவரை உடனடியாக ஒருவித அமைதிக்கும், சிந்தனைக்கும் இட்டுச் செல்கின்றன. “வெற்றிலை கொடியின் நிழல் படர்கிறது” போன்ற வரிகள் நம் கண்முன்னே ஒரு சித்திரத்தையே தீட்டுகின்றன.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், நர்சிம் நிழற்படக் கவிஞரரைப்போல வெளியுலகக் காட்சிகளை அப்படியே உள்வாங்கி, அதில் தனது அகவுலக உணர்வுகளைக் கலந்து ஒரு கவிதையாக மாற்றும் வித்தை இவருக்குக் கைவந்த கலை.
இவரது வரிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு சிறு மின்னலைப் போல மனதிற்குள் ஊடுருவுகின்றன. புதுவிதமான கவிதைப்புதையலை நுகர்ந்து மகிழ விரும்புபவர்கள், இந்நூலை வாசிக்கத் தெரிவு செய்கிறேன்
–மரு.நாராயண மூர்த்தி
